من چتر خودم را می خواهم

جای رد پاهایت را هنوز حس می کنم روی برفهایی که برای من و تو می باریدند برفهایی که سفیدی را از دل من و تو به ارث برده بودند،رد پاهایی که در تمام این سالها هنوز هر چه برف و باران می بارد پاک نمی شود،رد پاهایی که تا زیر چترم آمدند و آن جا ثابت ماندند و هر چه گرما و نفس بود همراهت آمد فدای تو و رد پایت،اما دیگر چترم را گم کرده ام و زیر باران زیر آسمان خیس انتظار منتظر آن ثانیه ای هستم که بیایی تا سبز شوم و من شاید تا همیشه تاریخ تا همیشه نفس کشیدن عزادار بمانم سیاه پوش دردی که تمام سلولهایم را شلاق می زند،چه فقیر و مسکین مانده ام زیر باران چترم را گم کرده ام هر چه چتر طرفم می آید باز هم باران را حس میکنم من چتر خودم را می خواهم. گه گاهی به دلم نفرین میکنم که چرا به دل تو دل بست و باخت تمام آنچه که داشت و حال تمام داشته هایش یک چیز است و آن عشق است عشقی که اگر نبود نمیدانم دنیا چه رنگی میشد،دیوانه من مجنون من آواره من که هر روز می نویسم تا دردم را التیام بخشم دردی که چون تار تمام وجودم را به خود گرفته افسوی کجایی که بدانی کجایی که ببینی، به جان عزیزت قسم که از خودم عاشق تر ندیدم عشقی خالص تر از عشق خودم ندیدم هر چه به اصطلاح عشق دیدم ناخالصی داشت کجایی که ببینی کاش همان جا همان بالا بالا ها پیش خدا مانده بودم همه من و دلم آتش است و بس آتشی که خوب میدانم ذره ای از حرارتش سوزنده است تا آن عمیق ترین نقطه دلم که نمیدانم کجاست هم سخت در آتش میسوزد. کجایی هر چه به انتها چشم می دوزم رسیدنت را نمی بینم بخدا گلها در دستانم پوسیدند و خشک شدند همین حالا یکی از این شاخه گلها را جلویم می بینم لای کتابی که عطرش هنوز تازست آن را در دستانم می گیرم حتی خارهای این گل بوی تازگی را می دهند وای وای وای بر احوال من اشکهایم از پی هم بی صدا می ریزند دوباره نفس کم آورده ام احسای خفگی می کنم نمی توانم بنویسم برای چند لحظه مرا ببخشید......................................

نمی دانم از این فصل دلتنگی کی نجات می یابم هر غروب آوازی پر از نغمه های عشق را رو به فصل بهار فصلی که همیشه آرزویش را داشته ام می خوانم شاید که بیایی، تا چشم به هم بزنی ثانیه ها دقیقه می شوند دقیقه ها ساعت،ساعتها روز، روزها هفته،هفته ها ماه،ماه ها سال و به همین سادگی عمر تمام می شود و لحظه ها را غبار سالهای بر باد رفته می گیرد. کجایید چلچله های کوچ کرده شما همیشه طنین آواز غریبم  بودید شما که همیشه با کوچتان غمگینم کردید،آه !

چلچله ها از دلم هیچ نپرسید که هر کس حال دلم را می پرسد بیشتر می شکنم بخدا که دق کرده ام به هق هق رسیده ام خسته و گریزانم از این زندگی سرد از این همه بلاتکلیفی و دربه دری از این شبها که دیر صبح می شوند و روزهایی که آنقدر معطل می کنند که شب صدایش در می آید،کاش هزار و یک شب تمنای من به اوج می رسید و تو را می دیدم کاش میشد هر چه ساعت است بشکنم دیگر زمان برایم هیچ معنایی ندارد..............................

چقدر برایت دلتنگم و در این تنهایی چه سخت دست و پا میزنم و چه راحت فرو میروم تو اگر بیایی تو اگر باشی ریشه این تنهایی خشک خواهد شد و تمام گلها فقط برای من سبز خواهند شد،قناری باغ همسایه فقط برای من خواهد خواند،آبشارها به شوق بودنت همیشه آب خواهند داشت،پروانه ها دوباره به باغ بر خواهند گشت،قاصدکها............................. و شمع هایی را که نذر آمدنت کرده ام تا ابدیت برای من و تو خواهند سوخت بی آنکه تمام شوند و این است حدیث من و تو عشق و تنهایی..............................